Terminu tego użył po raz pierwszy krytyk Germano Celant w 1967r. określając w ten sposób sztukę artystów posługujących się pospolitymi tworzywami (cement, gazety, gałęzie) i odwołujących się do archetypicznych skojarzeń. Dosłownie oznacza sztukę ubogą. W praktyce nazwa przyjęła się na określenie nieformalnej grupy rzeźbiarzy włoskich. To najciekawsze lub jedno z najciekawszych zjawisk w sztuce XX wieku.
Znany jest również jako postcard-art i corespondence-art. Jest to sposób uprawiania sztuki za pomocą poczty, rozwijał się w latach 70. Sztuka uwalnia się od muzeów, poszukuje się nowych dróg dotarcia do odbiorcy- typowa propozycja alternatywnego odbioru sztuki. Prekursorami tej sztuki byli Duchamp- on w 1916 r. wpadł na pomysł by powysyłać znajomym pocztą swoje koncepty i Ray Johnson, który kolportował swoje dzieła w latach 50. Były to najczęściej kolaże. Dużą role odgrywała wyobraźnia. Odbiorca mógł coś dokleić i przesłać dalej. Zainspirował powstanie nowojorskiej szkoły korespondencyjnej. Mail-art był chętnie uprawiany przez artystów związanych z Fluxusem.
Nazwa pojawiła się po raz pierwszy w 1964 r. w tygodniku „Time”, jest skrótem od optic art i oznacza sztukę optyczną. Najważniejsza dla odbioru sztuki jest percepcja i wzrok . Są to dzieła abstrakcyjne, które dzięki użyciu gęstych, równoległych linii, geometrycznych wzorów lub kontrastujących kolorów wywołują sensacje wzrokowe. Liczy się wizualizacja swoich doznań. Typowe jest migotanie obrazu, potęgowane poruszaniem naszych oczu. Do rozwoju sztuki przyczyniły się teorie dotyczące koloru w Bauhausie w latach 20.
