Termin pojawia się w 1965 r. i ma wydźwięk pejoratywny. Znany jest także jako sztuka minimalna i minimalizm. Wytwarza się w kręgu artystów amerykańskich jako swoista reakcja na emocjonalność sztuki abstrakcyjnej. Minimalizm stawia na percepcję. Obiekt musi być postrzegany jako syntetyczna całość. Musimy zawiesić naszą wiedzę i bazować tylko na doświadczaniu dzieła sztuki. Zmierza do stosowania elementarnych, bardzo prostych form geometrycznych. Charakteryzuje się monumentalizmem, niepodzielnością, spójnością i podkreśleniem materii. Specyficzny jest stosunek do otoczenia. Sztuka wychodzi poza przestrzeń muzeów i w ten sposób zaprzestaje się nadawania znaczenia dziełu sztuki poprzez instytucjonalizm. Obiekty nie są transcendentne- są tu i teraz, utrwala się je poprzez fotografię. Artysta staje się designerem natomiast dzieło sztuki wykonują rzemieślnicy. Najpełniej wyraża się w rzeźbie.
